2023 WIJ ZIJN ZOEKENDE

De voorbereidingen zijn in een beginstadium, bijna prematuur. Dit, omdat we een jaar geleden de beslissing hadden genomen om al in december te gaan reizen. Allerlei afspraken met artsen en tandartsen hadden ons in september al doen besluiten om pas in januari weer te gaan reizen. 

In de tweede helft van deze maand gaan we de camper ophalen en inpakken om daarna richting Spanje-Portugal te rijden. 

De laatste weken zijn we bezig geweest met het zoeken naar goede camperbanden. Nadat we de voor ons juiste banden hadden gekozen, gingen we op zoek naar de juiste bandenspecialist. Kwikfit, Euromaster en Profile werden benaderd, het prijsverschil bedroeg zo’n 75 euro. Toen we echter een kleine zelfstandige bandenspecialist benaderden, bleek dat deze firma dezelfde banden verkocht en dat de totaalprijs ver beneden die van de grote bandenspecialisten lag. Onze eerste tussenstop is nu al bepaald.

17-01-2023 kilometerstand 33350

Vanmorgen de camper opgehaald en begonnen met de voorbereidingen. We ontdekten een probleem met 12 volt paneel. We kunnen de pomp niet inschakelen, niet zien wat de inhoud van de accu’s is en wat de watervoorraad  is. Overal geïnformeerd en van alles uitgeprobeerd, een beetje de hoop opgegeven en uiteindelijk dachten we dat de accu onvoldoende was opgeladen. 

In de adviezen die gegeven werden, werd gesproken over de achterkant van het paneel, dus dat zouden we ook gaan doen. Bij de eerste aanzet om de draaiknop te verwijderen, bleek dat deze onvoldoende grip op de draaipin had. Even draaien aan die pin en wat blijkt, alles functioneert gewoon.

Morgen gaan we dus echt beginnen aan onze eerste trip van dit jaar.

18-01-2023 kilometerstand 33650

Deze ochtend hadden we niet het probleem van ijskrabben, we hadden bewust de kachel aangedaan. Ons probleem was het nat aan de binnenkant van de voorruit. Een wisser en een theedoek boden hier de nodige ondersteuning. 

Halverwege de ochtend vertrokken we richting Limburg. Onze eerste en vooraf niet geplande stop was een tankstation, niet voor de brandstof, maar voor twee broodjes. Ik wil het niet hebben over de prijs-kwaliteit hiervan, ik wil alleen kwijt dat ik voor hetzelfde geld driemaal de hoeveelheid broodjes bij de warme bakker had kunnen kopen.

Later op de dag ben ik met mijn neef naar de garage gereden, om de banded te laten vervangen en, ongelooflijk, de prijs was echt zeer gunstig, op vier banden heb ik ruim € 140 in mijn portemonnee kunnen houden.

Na de bandenwissel hebben we eerst met familie genoten van koffie met een stuk lekkere kruisbessenvlaai en vervolgens zijn wij bij mijn laatste oom op bezoek gegaan. 

Als titel heb ik gekozen voor ‘we zijn zoekende’, niet wetende dat ik vanavond echt zoekende was. Mijn schoudertasje kon ik nergens in de camper vinden, uiteindelijk blijkt deze aan de stoelleuning bij mijn oom te hangen. En gezien zijn levensritme, in combinatie met zijn gezondheid, betekent dit dat ik mijn tasje pas morgen, tegen het middaguur kan ophalen. 

We staan nu, alleen, op de camperplek in Brunssum en ons idee om morgen, vroeg in de ochtend, verder te rijden, mogen we dus vergeten.

19–01-2023 kilometerstand 34073

Onze start was vandaag in de sneeuw, toch maar goed dat we de nieuwe banden eronder hebben.

Vanmorgen eerst bij een oom langs, want datgene wat we gisteren zochten had bij hem een schuilplaats gevonden. Bij het binnenkomen zag ik dat hij stukken beter uitzag, komt dat omdat het nog vroeg in de ochtend is? Met de opdracht dat ik voorzichtig moest rijden, werd ik weer weggestuurd. 

We vertrokken richting Dijon en zijn via prachtige wegen terechtgekomen bij Etang Des Recollets, een leuke kleine camperplaats. Morgen gaan we verder.

20-01-2023    kilometerstand 34536

Gisteravond gingen we erg vroeg slapen en vanmorgen waren we niet de eersten die het daglicht aanschouwden. Van de vijf campers die de nacht hier hadden doorgebracht, waren er drie al vertrokken. 

We besloten binnendoor naar Dijon te rijden en daar hebben we geen spijt van gehad. We reden door een prachtige sneeuwrijke omgeving, de bomen en de velden waren echt wit. In het veld zagen we een prachtige vos, hij had waarschijnlijk de passie gebroken.

In de buurt van Dijon besloten we een stuk betaalde route te rijden en bij Lyon gingen we weer terug op onbetaalde route, de N7. Deze hebben we langs de Rhône gevolgd, en daar waar de Rhône en de Drôme naast elkaar stromen hebben we genoten van een smalle weg tussen de rivieren door. Uiteindelijk kwamen we weer op de N7 daar hebben we onze overnachtingsplek gevonden, bij Grane op het Domaine Distaise. 

Een leuke plek, mede omdat Roxy uitgelaten met een witte labrador speelde en omdat we heerlijk bier bij de wijnboer konden kopen. Morgen bereiken we waarschijnlijk de Spaanse grens.

21–01-2023   Kilometerstand 35183

Gisteravond heb ik genoten van dat heerlijke biertje, een trippel van 10,5%. Niet alleen de smaak was goed, ook de daarop volgende nachtrust was perfect. ‘s Morgens om zeven uur was Roxy al wezen wandelen en kon ik de sneeuw van de cabinehoes afvegen en na een lekkere kop koffie reden we om acht uur van het terrein af. De eerste tachtig kilometer reden we over de onbetaalde route, dit keer een echte crime. Meestal om de drie kilometer kwam weer zo’n mooie rotonde, dat was echt niet gezellig rijden. Daarom besloten we om over te gaan op de betaalde route, dat ging wel wat sneller. 

In het begin van de middag passeerden we de Spaanse grens en in La Jonquera hebben we de dieseltank en gastank weer gevuld. Waren de afgelopen dagen en nachten koud, vandaag speelde de wind een gemeen spelletje. Je had twee handen nodig om niet slingerend over de autoweg te rijden en op de parkeerplaats bij Jonquera werden we automatisch gelanceerd. Daar wilden we niet blijven staan.

We reden verder en wisten nog niet waar ons bed voor deze nacht zou staan. Voor Gerona, voor Barcelona voor Tarragona? Het werd L’Hospitalet de L’infant, een nette plek in de buurt van Cambrils, een plekje waar we regelmatig met onze kinderen waren geweest. Eigenlijk een plekje waarbij we teruggaan in de tijd, hier gingen we vroeger naar de zondagsmarkt. En het toeval wil dat het morgen zondag is. Dus…..wat zoeken we….. onze jeugdige herinneringen of gewoon een markt?

22–01-2023   Kilometerstand 35329

Gisteravond even een lekkere, door Hanna bereide maaltijd uit de Omnia  gegeten. Het lag niet aan de wijn of het bier, maar ons bed was vannacht een sloep zonder roeispanen in een kolkende zee. 

Het was donker toen zij zich zonder voor aanmelding op ons wierpen, zij waren meedogenloos, volhardend en doortrapt, zij hadden de juiste ervaring opgebouwd en gezorgd dat iedereen hun als lammetjes zagen, maar zij waren die reusachtige weerwolven die sluw en met volle kracht toesloegen, steeds opnieuw en opnieuw. De meteorologen hadden hun de naam Gerard en Fien gegeven en ik kon alleen maar beamen dat dit de juiste namen waren.

Na deze vreselijke nacht, zelfs Roxy kwam veiligheid zoeken, namen we de beslissing om geen markt te bezoeken, waarschijnlijk zal deze door de storm afgezegd worden, en daarom verder gereden naar Grao de Castellón.

De rit erheen was in het begin alsof we aan wildwater varen meededen, later werd het beter. Onderweg kijken we onze ogen uit.

We staan te kijken hoeveel camperaars zich op gratis camperplekken hebben geïnstalleerd. Hiermee bedoel ik niet die enkeling die voor een of twee nachten staat, maar die personen die in november komen en in maart wegrijden. Op deze wijze is het voor veel reizende camperaars dan ook zoeken naar een plekje voor de nacht. 

We hebben, met onze kleine camper, een plekje gevonden op de toeristenparkeerplaats en we zijn omringd door de vaste bewoners,met hun gigantische campers, van deze parkeerplaats. Maar ja, als je veel hebt, kun je waarschijnlijk weinig uitgeven. De een is bezig met schoon water halen in een vijfliterfles, de ander met het in een teiltje weggooien van vuilwater. Ook de buitenkant wordt onder handen genomen, met een teiltje vuilwater of met een zachte bezem. Zondag is duidelijk een schoonmaakdag voor deze bewoners.

Na een lekkere kop koffie hebben we even onze benen gestrekt, een frisse wandeling langs het water en genieten van de zon met wind. Onze lunch hebben we toch maar in de camper genomen, in de omgeving kon je alleen maar fastfood kopen / eten, en dat past niet bij ons. 

Vanavond gaan we genieten van zelfgemaakt eten

23-01-2023   Kilometerstand 35410

De familie van Fien en Ger vonden dat we hun op een onheuse manier hadden verlaten, daarom besloten ze om ons vannacht nog eens lastig te komen vallen. Het begon met en middernachtelijke plaagstoot, waardoor we rechtop in bed zaten, en een paar uur later kwamen ze echt op stoom, een zwakke herhaling van de vorige nacht. Het moet kunnen.

We vertrokken richting Montserrat bij Valencia, maar zoals gewoonlijk kwamen we weer niet op de plaats van bestemming. Het werd een plekje aan het strand in de buitenwijken van Valencia, aan de Carrer d’Isabel de Villena. We staan hier op een niet officiële parkeerplaats en moeten rekening houden met het gegeven dat de politie je weg kan sturen.

Na onze eerste lunch, met Spaans stokbrood, zijn we lekker over de boulevard gaan wandelen. Een nadeel is het feit dat honden, dus ook Roxy, hier niet op het strand mogen en, opvallend genoeg, lijkt het alsof iedereen zich daar ook aan houdt. Een heerlijke wandeling met een tussenpauze bij een leuk etablissement, leverde voor mij een paar prachtige foto’s op.

Terug in de camper gingen we maar eens op de kaart uitzoeken welke route we de komende dagen willen rijden. Vermoedelijk staan we morgen aan de andere kant van Valencia, maar dat zien we morgen wel weer.

Na de voorbereidingen voor het avondeten zijn we weer even gaan wandelen en heeft Roxy toch nog natte pootjes kunnen krijgen. Bij dit stuk strand stond geen verbodsbord, dus dan kan ik, bij eventuele controle, onwetend zijn. Hanna bleef echter heel netjes op de boulevard staan, schijnbaar ben ik dan toch wat makkelijker in de uitleg van regeltjes.

24-01-2023   kilometerstand 35425

Gisteravond namen we de beslissing om vanmorgen met de bus naar het centrum te rijden. Mijn blaas had het vannacht erg moeilijk, daardoor waren we wat vroeger uit de veren gekomen en konden we al rond negen uur richting bus lopen. 

De bus vertrok net voor onze neus, maar de volgende kwam al aanrijden en zou zo’n tien minuten stilstaan. In het gesprek met de chauffeur werd ons duidelijk dat we Roxy niet meer aangelijnd in de bus mocht, zij moest gemuilkorfd in een tas, of bench, vervoerd worden en we moesten een jaarkaartje van vijf euro kopen. Dit was helaas strijdig met de informatie die we op de website van het toeristenbureau hadden gelezen. 

Dit betekende ook dat we niet met de bus naar Valencia gingen, Roxy kan namelijk niet in een tas en een bench hebben we niet bij ons. Daarom besloten we verder te rijden, richting Alicante, maar uiteindelijk werd het Murcia. Op de kaart gezocht naar de juiste route en de navigatie ingesteld, we konden vertrekken. 

De route voerde ons uiteindelijk dwars door de stad en toen zagen we in de verte een witte punt die tot hoog in de hemel reikte. Wat een pech, dat we net over die brug reden, die tussen het L’Oceanogràfic en het Ciutat de les Arts i les Ciències ligt. Nu konden we nog maar één ding doen, onze koers wijzigen en rechtstreeks naar El Saller, de camping ‘Coll Verd’, rijden. Dit laatste was ook nog een kleine zoektocht, maar ons geheugen was gelukkig goed. 

We hebben uiteindelijk een  leuke plek met stroom. Uiteindelijk, omdat we een behoorlijke tijd aan het zoeken waren naar de reden dat de stroom aansluiting het niet deed. Gemakzucht was uiteindelijk de boosdoener. We hadden een nieuwe camperstekker gekocht, maar deze had ik nog met verpakking in de bak liggen. Vandaag was dus het moment dat ik de kapotte stekker uiteindelijk heb vervangen.

Na de lunch hebben we genoten van een heerlijk zonnetje en met Roxy gewandeld langs het strand. We hebben het besluit genomen, misschien wel passend bij onze leeftijd, om niet meteen alles te willen doen. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet, moet uiteindelijk de gezonde balans gaan brengen. 

25-01-2023 

Gisteravond bij het eten een glaasje gedronken, Hanna een lekkere rode wijn en ik een stevig biertje. Nog even een paar afleveringen van een Netflix-serie gekeken en toen lekker onder de flanel. Ook deze nacht werd mij, zonder scrupules, duidelijk gemaakt dat ouderdom met gebreken komt, mijn prostaat speelt daarbij de hoofdrol.

Vanmorgen, na het uitlaten van Roxy, zijn we met zijn tweetjes, want Roxy mag niet in de bus, naar Valencia gegaan. Heerlijk weer even gewandeld en het was verbazingwekkend dat je dan weer nieuwe details in dezelfde straatjes ziet. Valencia blijft een geweldige stad. 

Regelmatig heb ik aangegeven dat ik de consumptie-prijs in het centrum van Amsterdam belachelijk hoog vind, maar ook hier in het centrum van Valencia betaal je de hoofdprijs, schijnbaar is dat iets dat bij het centrum van de grote steden hoort. Ik moet wel toegeven dat die cappuccino van Cappuccino erg goed van smaak was.

Na de koffie gingen we rustig teruglopen naar de bus, alleen kwam wederom dat zoeken. Waar moeten we opstappen, de uitstap halte wisten we. Rond het plein waren zo’n tien bushaltes, die zijn we afgelopen en nergens zagen we de juiste halte. Teruggelopen naar de uitstap plek en daar kwamen we tot de ontdekking dat dit tevens de instaphalte was en dat we ruim een half uur moesten wachten op de volgende bus.

Terug bij de camper, we werden door een dolblije Roxy opgewacht, hebben we even buiten gezeten en zijn we daarna weer een strandwandeling gaan maken. Het lijkt alsof Roxy dondersgoed beseft wat we gaan doen, en, als ze hier dan even van de riem mag, zie je even later een zwarte dulle griet over het strand rennen. Ze is de vrolijkheid zelve. 

Terug bij de camper gaan we, onder het genot van een kop koffie, genieten van het heerlijke nietsdoen.

26-01-2023   Kilometerstand 35652

Vanmorgen, toen we bezig waren met de service van de camper, toilet, schoon en vuil water, werd ons duidelijk waarom deze camper zo goed bij ons past, althans bij mij. De Weinsberg Pepper heeft problemen met het ledigen van zijn vuil water tank, en de chauffeur heeft problemen met het ledigen van zijn blaas. De snelheid waarmee dit gebeurt is van gelijke grootte.

Na deze schizofrene hersenkronkel konden we eindelijk vertrekken, richting een camperplaats bij Santa Pola, Urbanova. De naam zei ons vrij weinig, maar toen we de stad inreden en de eerste helling zagen, wist ik meteen waar we waren. Een klein stukje aarde waar internetten bijna onmogelijk is, een klein stukje van het paradijs dat hier nog voorhanden is, een rotsachtig plateau dat lichtelijk daalt en daar uiteindelijk door het zeewater wordt gekoesterd en een massieve bergwand beschermt dit plateau van de achterkant. De naam van het strand is Platja del Carabasi. Helaas staan we niet alleen, de meeste mensen die hier staan, staan er al langere tijd. 

Onze eerste actie was een lekkere zelfgemaakte lunch verorberen, waarna Roxy haar aandacht kreeg. Flaneren langs het water en Roxy, als vrolijke vier poter rondrennend en rondspringend, altijd binnen een afstand van vijftien meter om ons heen. Na een kwartier waren de Duracell batterijen aan het laatste stukje energie begonnen, Roxy kwam naast ons lopen en samen gingen we terug naar de camper, om daar van het glaasje wijn met het zonnetje te genieten. 

In de namiddag, na een potje Qwirkle, nogmaals met onze zwarte lady naar beneden gelopen, ze kon niet wachten. Bij het loslaten zag je dat ze weer opgeladen was, als een wervelwind ging zij over het strand, rondjes rennen en tegelijk ons uitdagen om haar te pakken. Uiteindelijk komt ze dan rustig bij ons lopen en wil ze weer aan de lijn, terug naar de camper, waar ze vol verwachting naar haar voerbak loopt.

We gaan de avond weer ontvangen en weten bijna zeker dat deze weer door een nieuwe ochtend wordt weggestuurd. De nieuwe dag brengen we ook op dit plekje door.

27–1-2023

Gisteravond kon ik de lichtvervuiling pas goed ervaren, het zicht was, mede door de nieuwe maan, beperkt tot een minimum. Nu begrijp je pas dat men vroeger met het invallen van de duisternis, gelijk de kippen die op stok gingen, koos voor de nachtrust en, gelijk het kraaien van de haan, bij de zonsopgang weer begon aan de nieuwe dag. Het geluk van de wandeling in het donker zat in mijn handen, de zaklamp.

Deze avond hebben we voor de eerste keer ons bed voorverwarmd, de ouderwetse kruik was hierbij onze meest luxueuze warmtebron. De nachtrust die hierop volgde was for me, formidable, denkende aan dat geweldige liedje van Aznavour uit mijn jongere jaren.

Bij het avondeten kwam de wind uit de zee en vanmorgen was deze wind 180 graden gedraaid en viel zij ons, bij het uitlaten van Roxy, van achteren aan. Stevig, kurkdroog en ijskoud teisterde ze je gezicht en handen. Een handschoen is hierbij geen overbodige luxe. 

De noodzaak om deze kwelling te ondergaan lag vanmorgen echt in het gedrag van Roxy. Bij het opstaan begon ze je enthousiast te begroeten en liep zij steeds naar de deur, alleen het eten weerhield haar eventjes hiervan. Liefde gaat dus ook bij de hond door de maag. Daarna was het steeds weer die deur die door haar onder je aandacht werd gebracht. Uiteindelijk ben je tegen zoveel enthousiasme niet opgewassen en verlaat je de warme veiligheid van je camper en stort je je in de kolkende beweeglijkheid van de realiteit. 

Terug in de camper concluderen we toch dat de kachel geen overbodige luxe is en dankbaar maken we daar dan ook gebruik van.

Het was gisteren al even wennen, het ontbreken van goed internet, ook vandaag hebben we dat probleem. Onze zoon belde vanuit Australië en verder dan een eerste verbinding zijn we vandaag weer niet gekomen. Misschien wordt het morgen wel beter, ook dat liedje van Cornelis Vreeswijk, wetende dat het met de situatie detoneert, komt weer als een melodie in mijn hoofd. 

Dat ik zo goed ben in het combineren van liedjes en zangers komt door de mogelijkheid dat ik dit kan en mag opzoeken, mijn muzikaliteit is voor de luisteraars gelijk aan die van een slecht gespannen vioolsnaar. Alleen spreken sommige zinnen uit bepaalde liedjes mijn associatief geheugen aan.

Vanmiddag hebben een deel van de middag weer genoten van het zonnetje, Hanna ging een boek lezen en ik begon aan een monster kruiswoordpuzzel en dan kom je regelmatig nieuwe begrippen tegen. Sinds vanmiddag weet ik dat ik een stadsadvocaat ben, en dat zonder echte opleiding. Een stadsadvocaat is een ander woord voor een pensionaris en daar ik genieten mag van een pensioen ben ik dus een stadsadvocaat. 

Morgen gaan we verder, in ieder geval brengen we een bezoek aan de markt in San Fulgencio en ook de plaatselijke supermarkt staat op ons lijstje.

28-01-2023 Kilometerstand 35694

Vanmorgen vertrokken we vanaf ons plekje in het paradijs, de moderne techniek liet ons hierbij in de steek, op goed geluk richting San Fulgencio. Boven in de stad werkte alles weer normaal, dan ervaar je pas hoe afhankelijk je van internet bent.

In San Fulgencio was de markt ons doel, heerlijk vroeg rondgelopen en de nodige inkopen gedaan. Daarna even bij de supermarkt nog wat andere spullen gekocht. 

Na de lunch reden we weg, richting Murcia. Onderweg even gas getankt, waarbij ik van mening was dat er erg weinig bijgevuld kon worden. In Murcia kwam ik tot het juiste inzicht, het aflezen van een gastank vraagt enige ervaring. Nu pas zag ik dat het aflezen van de vulling op een ander punt gedaan moet worden. Ook deze uitdaging hebben we weer opgelost.

In Murcia heb en we een plekje gevonden, op het stuk waar je mag staan. Kijk je rond, dan zie je overal campers staan, schijnbaar wordt hier niet gecontroleerd en wordt dit alles gewoon gedoogd. Morgen gaan we weer verder.

29-01-2023   Kilometerstand 35767

Na de routine van een ochtendwandeling om Roxy uit te laten, besloten we om alles vertrekklaar te maken. Lozen en vullen en daarna nog even tanken. Het was voor mij een echte puzzel om te tanken, wat ik ook deed, ik had geen succes. Een vriendelijke Spanjaard maakte mij duidelijk dat ik eerst op een andere knop moest duwen, met dit advies waren we goed geholpen. 

Om tien uur reden we op de A7, om Murcia te verlaten. Na zeven kilometer kwamen we op een andere route, een R-route, maar deze had dezelfde voorzieningen als de A7. Onze eerste stop was Bullas, een camping met een restaurant dat goed stond aangeschreven. De routeplanner bracht ons op de juiste wijze naar de camping, maar daar bleek dat dit een familie-camping met vaste bewoners was. Dan maar rechtsomkeer en op advies van de routeplanner terug naar de R-route.

Dit keer had de routeplanner weer een leuke tussenroute gekozen, smalle tweerichtingsstraatjes met als handicap dat passeren onmogelijk was. Het was weer zo’n leuke ervaring van bochtjes en onoverzichtelijke kruisingen. Ook dit keer hebben we dit, in goede samenwerking, weer netjes afgerond.

Nu snel door naar Caravaca de la Cruz, een van de grotere bedevaartsoorden. Het rijden naar die plek is niet te vergelijken met het staan op die plek.  Voor ons torent de Basilica de la Vera Cruz boven alles uit. De wandeling naar die complex is eenvoudig, de borden geven alles goed aan. De kerk heeft aan de voorkant een bombastische gevel welke totaal detoneert met de rest van het hele complex. De wandeling door het stadje stimuleert ons, een bezoek dat weer een kroontje verdient. Het kruisbeeld met dubbele dwarslatten tart mijn nieuwsgierigheid, waar komt dat vandaan en wat is de betekenis hiervan? Ik heb het natuurlijk opgezocht, en ik weet nu dat dit kruis een symbool werd dat gebruikt werd in de toenmalige strijd tegen de Moren en dat het later werd overgenomen door de hospitaalridders. Het kruis werd in de dertiende eeuw gevonden en zou zijn gemaakt uit het kruis van Christus. In 1935 is het gestolen en het is nooit teruggevonden.

Caravaca de la Cruz heeft ook een traditioneel feest, het hollen naast en met wijnpaarden.

We zitten heerlijk voor onze camper en uit het gesprek met buren krijgen we nu diverse ideeën voor het vervolg van onze reis aangeboden. Dus wat ons morgen te wachten staat beslissen we vanavond laat.